De Fishermen’s Trail ken ik al sinds 2004, toen ik voor een wandelreisorganisatie werkte die er reizen naartoe verkocht. Al die jaren bleef hij een beetje in mijn achterhoofd hangen. Nooit heb ik echt het idee gehad van: ik ga dat doen. En toen ineens, eind vorig jaar, dacht ik: nou, waarom eigenlijk niet?
Het plan ontstond eigenlijk vanzelf. Ik had besloten dat ik in 2026 bewust meer vakantie wilde inplannen, want vorig jaar had ik gewoon veel te veel gewerkt. Ik had wat geld van mijn oma gekregen voor mijn verjaardag en dacht: daar koop ik iets leuks van. Kleding heb ik niet nodig en spullen ook niet. Maar een reis? Daar word ik altijd blij van. Vooral sinds ik in Zweeds Lapland woon zoek ik elke winter graag een aantal keer de zon op. Het liefst ergens in Zuid-Europa zodat ik niet te ver hoef te vliegen. Ook wilde ik graag beginnen aan het in vorm komen voor de groepen die ik komende zomer ga begeleiden op de Kungsleden. Win-win, toch?
Dat liep niet helemaal zoals ik verwacht had.
De weersvoorspelling die ik maar bleef negeren
Al een week van tevoren zag ik het aankomen: regen. Elke dag, de hele week. 85 tot 90 procent neerslag. Mijn vriend zei nog “dat trekt wel over”. En ik dacht, ja, misschien wel. Maar naarmate het vertrek naderde, bleef die voorspelling hardnekkig staan.
Ik wist ook dat Portugal het afgelopen seizoen zwaar had gehad. Overstromingen, weggeslagen paden, rivieren buiten hun oevers. Maar ik besloot toch te gaan. Want als er iets is wat ik nu kon doen voor de lokale economie, was het er gewoon naartoe gaan.
Dag één: meteen de voeten nat
De eerste vijf kilometer liepen heerlijk. Winderig, maar prima. En toen stond ik voor een gat in de weg. Letterlijk een gat, waar een rivier doorheen stroomde vol met troep. Geen bordje. Geen omleiding. Niks.
Na wat zoekwerk op de officiële website en een afweging van vier kilometer omlopen versus gewoon doorwaden, koos ik voor optie twee. Het water stond tot net boven mijn enkels — viel dus mee. Maar anderhalve kilometer verder stond ik alweer voor een stroom. Déze keer te diep om veilig door te waden. Dus wrong ik me door bosjes en prikkelstruiken, klom over een hek, en liep via een weiland verder.
Dag één, en ik had al meer gepuzzeld dan ik de hele reis had verwacht.
Dag twee: doorweekt tot op het bot
Twintig kilometer en nagenoeg de hele dag regen. Ik had mijn regenbroek niet aangetrokken — want, nou ja, het miezerde een beetje, het zou wel meevallen. Spoiler: het viel niet mee.
Mijn regenjas hield het op een gegeven moment ook niet meer. De wind blies recht in mijn gezicht. Mijn capuchon waaide af wanneer ik hem opzette. Ik was een verzopen kat.
In het hotel was er geen verwarming en sliep ik op en kamertje van zo’n 16 graden. Mijn schoenen vol nat zand dat ik er niet uit kon schudden. Ik heb alles uitgehangen, de airco aangezet op standje verwarming, maar niks droog gekregen. En de volgende ochtend kon gewoon die natte legging weer aan. Evenals de natte schoenen, natte sokken en natte jas.
Dit was niet helemaal de wandelvakantie die ik voor ogen had.
Dag drie: de omslag
Ook voor vandaag stond er weer de hele dag regen gepland. Ik twijfelde serieus of ik door moest gaan met lopen. Maar wat dan? Naar Lissabon gaan en sightseeen in de regen? Een dag overslaan en met de Uber verder gaan? Ik zat tot 10:00 op mijn hotelkamer te mokken en besloot daarna: let’s goooo!
En die dag liep ik heerlijk. Het regende alleen het laatste uur. Ik was er weer helemaal in mijn hum. Dat is het grappige met avonturen die tegenvallen — soms kantelt het gewoon.
Wat ik geleerd heb
Was het de Fishermen’s Trail zoals ik hem me had voorgesteld? Nee. Ik had mooie berichten gekregen van luisteraars: zo fantastisch, zo mooi, zo geweldig. Van dat mooi en geweldig heb ik maar een deel meegekregen. Omdat ik vaak met mijn hoofd uit de wind liep. Omdat ik meer puzzelde dan genoot. Omdat een landschap in een storm nu eenmaal anders is dan bij zonneschijn.
Maar heb ik genoten? Ja. Van de ooievaars. Van de kwikstaartjes overal. Van het fantastische uitzicht op de golven. Van de gesprekken onderweg — ik liep zelfs een stuk met een luisteraar die me herkende. Van de avonden onder de dekens met een boek in een koude hotelkamer. Van het besef dat natte voeten echt niet het einde van de wereld zijn.
En van het inzicht dat ik de afgelopen jaren ontzettend veel geluk heb gehad met het weer op mijn reizen. Dat zette me even flink op mijn plek.
De dag nadat ik vertrok, klaarde het op. Had ik een week later geboekt, dan had ik prachtig weer gehad. Maar zo gaat dat soms.
Het hele verhaal kun je beluisteren in aflevering 118 van de Podcast voor Avontuurlijke Vrouwen:
Wil jij ook de Fishermen’s Trail lopen?
Leg je accommodatie van tevoren vast! Ik arriveerde op de laatste avond bij een B&B die een Duitser die vlak achter me binnenkwam al moest wegsturen. Het hele dorp zat vol. Ik liep de eerste vijf dagen, van São Torpes naar Odeceixe en overnachtte in de volgende accommodaties:
Dag 1. Bus Lissabon – Sines, Uber Sines – São Torpes, wandeling São Torpes – Porto Covo (ca. 10.2 km) Hotel Apartamento Porto Covo
Dag 2. Wandeling Porto Covo – Vila Nova de Milfontes (ca. 22 km) Sol da Vila in Vila Nova de Milfontes
Dag 3. Wandeling Vila Nova de Milfontes – Almograve (ca. 15 km), Lodge & Hike Almograve
Dag 4. Wandeling Almograve – Zambujeira do Mar (ca. 22 km), Ondazul, Zambujeira do Mar
Dag 5. Wandeling Zambujeira do Mar – Odeceixe (ca 18 km) bus Odeceixe – Lissabon. Hier overnachtte ik in Ibis Lisboa Jose Malhoa, op 5 minuten lopen van het busstation vandaan.
Wil je de podcast een warm hart toedragen en helpen om hem in de lucht te houden? Dan zou het tof zijn als je een een kleine donatie wilt doen. Of bestel mijn e-book ‘In 10 stappen naar een avontuurlijker leven. Dit kan hier.
Wil je adverteren in de podcast of samenwerken? Neem contact op met info@avontuurlijkevrouwen.nl voor de mogelijkheden!
